close
تبلیغات در اینترنت
مشاوره گوناگون
درخواست مشاوره و ارسال سوال الو روانشناس در اینستاگرام الو روانشناس در تلگرام درخواست مشاوره و ارسال سوال الو روانشناس در اینستاگرام الو روانشناس در تلگرام

عشق و عاشقی هایی سراسر دروغین مجموعه: روانشناسی زناشویی

t.me/alo_ravanshenas_ir :تلگرام " اَلو روانشناس "
عشق و عاشقی هایی سراسر دروغین    مجموعه: روانشناسی زناشویی
  • تاریخ ارسال : پنجشنبه 20 فروردين 1394
برای خیلی از ما، هدف وسیله را توجیه می‌کند. کم نیستند کسانی که به نام دوست داشتن و عشق، به هر وسیله ای رو می‌آورند و جز حفظ کسی که دوستش دارند، به چیز دیگری فکر نمی‌کنند اما ماندن یک فرد در رابطه، به معنای ماندگار شدن دوست داشتن نیست. برای آنکه این حس خوشایند را در همه لحظات با هم بودن‌تان تجربه کنید، باید آداب دوست داشتن را هم بدانید. آمدن دروغ به دنیای عاشقانه شما، حتی اگر با دلایل خوش آب و رنگی آن را توجيه کنید، می‌تواند شما را به بازی خطرناکی وارد کند؛ بازی‌ای که اغلب احساس خوشایند و آرامش بخش دوست داشتن، اولین قربانی آن می‌شود.

خودتان را دوست ندارید؟
اگر احساس خوبی نسبت به خودتان نداشته باشید و با خودتان آشتی نکنید، نمی‌توانید به دروغ گفتن پایان دهید. شاید از جایگاه خودتان در رابطه با اطرافیان، همکاران یا دوستان‌تان راضی نیستید و به‌دليل نگرانی از قضاوت آنها به دروغ رو می‌آورید اما یادتان نرود که ساده‌ترین راه برای پنهان کردن این احساس ناخوشایند، پنهان کاری و دروغ است. قرار نیست دیگران- به ویژه در محیط‌های اجتماعی و شغلی- از همه رازها و رویدادهای زندگی شما باخبر باشند، اما وقتی پای ازدواج به میان می‌آید خیلی چیزها فرق می‌کند. شما می‌توانید به راحتی از پاسخ دادن به سؤال‌های خصوصی در محیط کار طفره بروید، اما پاسخ دروغ دادن به سؤال‌های همسر آینده نمی‌تواند به شما کمکی کند. حتی در محیط‌های اجتماعی هم گرچه حق دارید برخی واقعیات را پنهان کنید اما دلیلی برای دروغ گفتن وجود ندارد. دروغ نمایش واقعیت به شکل دیگری است و از یاد نبرید که چنین نمایشی فشار روانی زیادی را به شما تحمیل می‌کند و انرژی تان را می‌گیرد.

پنهان کرده‌اید یا دروغ گفته‌اید؟
این متن ادامه دارد / ادامه را از اینجا بخوانید

مشاوره : مشکل ابراز وجود

t.me/alo_ravanshenas_ir :تلگرام " اَلو روانشناس "
  • تاریخ ارسال : یکشنبه 09 فروردين 1394
سوال :

سلام

من دختری 21 ساله هستم با ظاهری معمولی كه مشكل ابراز وجود دارم،نمیتوانم در جمع ابراز وجود كنم مساله دیگه اینكه در دانشگاه همیشه دنبال دوستام بودم یعنی وابستم و فكر میكنم اگه روزی یكی از دوستام در دانشگاه نباشه من خیلی تنهام و اعتماد به نفسم به شدت پایین میاد. در كلاس هم اصلا نمیتوانم با پسرهای همكلاسیم ارتباط برقرار كنم این واقعا مشكل بزرگی برای من بوجود اورده لطفا كمكم كنید



جواب :
این متن ادامه دارد / ادامه را از اینجا بخوانید

مشاوره تحصیلی در مدارس لنگ می‌زند

t.me/alo_ravanshenas_ir :تلگرام " اَلو روانشناس "
  • تاریخ ارسال : دوشنبه 16 دي 1392
فقط یک پنجم مدارس کل کشور نیروی مشاور دارد که همه این مشاوران نیز حضوری موثر ندارند

12 میلیون و 300 هزار دانش‌آموز، صد هزار مدرسه و مشاوران تحصیلی که براساس اعلام آموزش و پرورش تعدادشان در خوشبینانه‌ترین حالت به 20 هزار نفر می‌رسد. اگر تعداد کل دانش‌آموزان را به تعداد مشاوران حاضر در مدارس تقسیم کنیم عددی به دست می‌آید که گویای کمبودی بزرگ است؛ حدود ‌600.

600 یعنی به‌ازای این تعداد دانش‌آموز در کشور یک مشاور تحصیلی وجود دارد که اگر جمعیت هر مدرسه را به طور متوسط 120 دانش‌آموز در نظر بگیریم به هر پنج مدرسه یک مشاور می‌رسد. از این لحاظ میان شهرهای بزرگ و کوچک نیز تفاوت ملموسی وجود ندارد و حتی در شهرهای بزرگی چون تهران که جمعیت دانش‌آموزی‌اش بیشتر از بقیه نقاط است، کمبودها شدیدتر است. پرس‌و‌جوی جام‌جم از چند مدیر مدرسه در تهران این وضع را تائید کرد. در دو مدرسه در غرب و جنوب تهران نیرویی به نام مشاور وجود ندارد و اگر دانش‌آموزان با مشکلات تحصیلی یا عاطفی درگیر شوند آن را با معلم یا مدیر مدرسه در میان می‌گذارند. یکی از این مدیران خاطره دانش‌آموزی را تعریف می‌کند که به‌علت برخی مشکلات خانوادگی، پرخاشگری غیرقابل کنترلی داشت و چون اولیای مدرسه برای مهارش راه‌حلی نداشتند او را به یک مرکز مشاوره معرفی کردند.

وضع در مورد مشکلات تحصیلی دانش‌آموزان نیز اغلب به همین شکل پیش می‌رود و این معلمان، مدیران یا معاونان مدرسه هستند که می‌کوشند در حد توان گرهی از مشکلات دانش‌آموزان باز کنند. اما در مدارسی که کادر آموزشی، وقت یا تخصص ارائه خدمات مشاوره‌ای به دانش‌آموزان را ندارند، وضع برای شاگردانی که بویژه در دوره متوسطه نیاز مبرم به راهنمایی تحصیلی و هدایت شغلی دارند، سخت‌تر می‌‌شود.

کیفیت مهم‌تر از کمیت

این که به هر 615 دانش‌آموز، یک مشاور برسد یا این که تعداد قابل‌توجهی از دانش‌آموزان در دوره تحصیل خود حتی یک بار نیز حضور مشاور در مدرسه را تجربه نکنند به اندازه کافی جای تامل دارد. اما مهم‌تر از تعداد، کیفیت کار و میزان بهره‌وری آن 20 هزار نیرویی است که هم‌اکنون با حکم مشاوره در مدارس فعالیت می‌کنند.

مدیر یکی از مدارس متوسطه شهرری در گفت‌وگو با جام‌جم از مدرسه‌اش می‌گوید که مشاور تحصیلی هفته‌ای سه بار در آن حاضر می‌شود و در مورد رشته‌های تحصیلی دانشگاهی و مشاغلی که دانش‌آموزان می‌توانند در آینده داشته باشند، حرف می‌زد، اما به اعتقاد او کارایی این نیرو می‌توانست بیشتر از آنی که هست باشد. این مدیر که تجربه همکاران دیگرش در چند مدرسه این منطقه را نیز نقل می‌کند، معتقد است بیشتر نیروهایی که به‌عنوان مشاور به مدارس می‌آیند تحصیلات مرتبط ندارند و اگر رشته تحصیلی مرتبط با مشاوره دارند عملکرد قابل‌توجهی نداشته و در برخی موارد، بودنشان با نبودشان فرق زیادی ندارد


........................................................ادامه در ادامه مطلب................................................................
این متن ادامه دارد / ادامه را از اینجا بخوانید

مشاوره تحصيلي...چرا كارمندان مطالعه نمي كنند؟

t.me/alo_ravanshenas_ir :تلگرام " اَلو روانشناس "
  • تاریخ ارسال : جمعه 29 آذر 1392

اين مقاله موضوع مطالعه كارمندان در محل كار را مورد بررسي قرار مي دهد و دلايل عدم مطالعه كاركنان را در سه بعد عوامل فرهنگي و اجتماعي، عوامل مربوط به كاركنان و عوامل مربوط به مديران و رؤسا تشريح مي كند.

1- مقدمه
 امروزه بسيار مي شنويم و مي خوانيم كه سرانه مطالعه در ايران پايين تر از كشورهاي ديگر است و فرهنگ مطالعه در بين مردم همه گير نشده است و مطالعه به صورت عادت روزمره در كنار فعاليت هايي كه معمولاً مردم در طول يك شبانه روز انجام مي دهند در نيامده است و يا به قولي مطالعه در سبد امور روزمره خانواده ها قرار نگرفته است.
 دانشمندان تعليم و تربيت معتقدند مطالعه و كتابخواني بايد از همان اوان كودكي در خانواده و مدرسه در وجود كودكان نهادينه شود، آنها با روش هاي مطالعه آشنا و به منابع خواندني مختلفي مجلات، كتابها، مقالات و ... به آساني دسترسي داشته باشند و با مشاهده مطالعه روزانه پدر و مادر آنان نيز به اين امر ترغيب شوند. به طور كلي مي توان گفت اگر محيط خانه غني باشد (از نظر متن هايي براي مطالعه)، كودك خود به خود به سمت مطالعه مي رود همچنان كه اگر كودك در محيط خانه با ادوات موسيقي سروكار داشته باشد احتمال اين كه به سمت موسيقي گرايش پيدا كند زياد است. با اين مقدمه وارد اين بحث مي شويم كه «چرا كارمندان مطالعه نمي كنند؟»
 2- دلايل عدم مطالعه كاركنان
 كاركنان سازمانها همان انسانهايي هستند كه در اجتماع پرورش يافته و بعد وارد سازمان شده اند. عادت ها و تربيت دوران كودكي و جواني آنها در شكل گيري شخصيت  امروزي آنان بسيار تأثيرگذار بوده است. مسلماً  سازمان ها نمي توانند با برگزاري چند كلاس آموزشي يا پند و اندرز و صدور بخشنامه در تغيير شخصيت آنان تأثير چنداني داشته باشند.
 به نظر مي رسد مي توان دلايل عدم مطالعه كاركنان را با عناوين زير بررسي نمود:
 عوامل فرهنگي و اجتماعي
عوامل مربوط به كاركنان
عوامل مربوط به مديران و رؤسا
2-1- عوامل فرهنگي و اجتماعي

 

 

این متن ادامه دارد / ادامه را از اینجا بخوانید

روانشناسي عمومي...اگر به روانشناس نیاز دارید، بخوانید

t.me/alo_ravanshenas_ir :تلگرام " اَلو روانشناس "
روانشناسي عمومي...اگر به روانشناس نیاز دارید، بخوانید
  • تاریخ ارسال : جمعه 28 تير 1392
واقعیت این است که بسیاری از افراد همین که به این نتیجه برسند که می خواهند به روانشناس مراجعه کنند، آنقدر مسیر طولانی والبته پرماجرایی را طی می کنند که بعد از آن دیگر به فکر اینکه پیش چه کسی بروند، نیستند و تصور می کنند همین که پیش یک نفر که تابلوی نظام مشاوره و روانشناسی دارد، مراجعه کنند کفایت می کند.

اما برخی از این افراد بعد از جلسه اول دچار سرخوردگی می شوند و از همین جاست که گله ها و اظهارنظرهای آنها آغاز می شود که بله، روانشناسان مگر چه کاری انجام می دهند. فقط سر تکان می دهند، اصلا چیزی بلد نیستند، من خودم تنهایی بهتر می توانم مشکلم را حل کنم.

اصلا از وقتی رفتم پیش مشاور، وضعم بدتر شد اما واقعا مشکل کجاست؟ آیا واقعا روانشناسان و مشاوران کاربلد نیستند؟ اگر اینطور است، پس چطور شماره نظام گرفته اند و تابلو دارند؟

حتما شما هم این ضرب المثل را شنیده اید که بعضی افراد از در دروازه رد نمی شوند اما از ته سوزن رد می شوند. این دقیقا توصیف حال برخی از ماست. افرادی که برخی اوقات برای یک سرماخوردگی ساده پیش هر دکتری نمی روند و تا مطمئن نشوند که دکتر باسواد و متعهد است، سراغش نمی روند، اما برخی اوقات برای پیچیده ترین مسائل زندگی خود به اولین مشاور یا روانشناسی که در خیابان تابلویش را می بینند مراجعه می کنند.

اگر از این افراد دلیل این اعتماد ناگهانی شان را بپرسید، ممکن است پاسخ دهند این روانشناس شماره نظام روانشناسی دارد و تابلوی سبز رنگ معروفش هم نشانه آن و بعد هم با قیافه حق به جانبی بگویند خود شما بارها در مجله گفته اید به روانشناسانی مراجعه کنید که شماره نظام داشته باشند و در مراکز مجوزدار کار می کنند



.
این متن ادامه دارد / ادامه را از اینجا بخوانید