درخواست مشاوره و ارسال سوال الو روانشناس در اینستاگرام الو روانشناس در تلگرام درخواست مشاوره و ارسال سوال الو روانشناس در اینستاگرام الو روانشناس در تلگرام

ما شما و ايشان به شكل صندلي در امده ايم

t.me/alo_ravanshenas_ir :تلگرام " اَلو روانشناس "
ما شما و ايشان به شكل صندلي در امده ايم
  • تاریخ ارسال : سه شنبه 30 ارديبهشت 1393
گاهي اوقات بيش از 12 ساعت روي صندلي هايمان ميشينيم

یک: پابلو نرودا مجموعه شعری دارد با این عنوان: «هوا را از من بگیر، اما خنده‌ات را نه». این عبارت لطیف و عاشقانه با جایگزینی واژه دیگری به جای «خنده» می‌تواند مبدأ ده‌ها و صدها عبارت دیگر هم باشد؛ از جمله این که به‌واسطه آن بر یکی از جدی‌ترین عارضه‌های زندگی شهری انگشت بگذاریم و بگوییم «هوا را از من بگیر، اما صندلی را نه.»

دو: چشمانتان را ببندید و تجسم کنید. امروز تصور خانه، اداره، مدرسه، دانشگاه، سینما، بوستان، رستوران، اتوبوس، تاکسی، قطار، هواپیما، مطب، کلینیک، بیمارستان، زندان، دادگاه و در شکل کلی‌تر آن، تصور مکان بدون صندلی برای ما عجیب و غریب نیست؟ صندلی ـ با همه اشکال و اجناس متنوع آن ـ برای همه ما یک معنی بیشتر ندارد؛ دعوت به نشستن. صندلی فقط یک خواسته از ما دارد؛ این که بنشینیم. به این ترتیب ما آدم‌های شیفته زندگی شهری با کمال میل ـ یا حتی بدون کمال میل ـ خواست صندلی‌ها را اجابت می‌کنیم و رویشان می‌نشینیم اما سوال حیاتی این است: چند دقیقه یا ساعت روی صندلی بنشینیم؟

سه: احتمالا شما هم تجربه مسافرت‌های طولانی با اتوبوس را از سر گذرانده‌اید. مسافرت‌هایی که در آن ساعت‌ها مجبور بوده‌اید بر صندلی اتوبوس تکیه بزنید و سرانجام در مقصد وقتی می‌خواستید از اتوبوس پیاده شوید، متوجه شده‌اید به شکل صندلی درآمده‌اید، یعنی ستون فقرات و پاهایتان شکل صندلی به خود گرفته‌اند و به صورت محسوس از تاخوردگی‌ صندلی تا خورده‌اند، مثل وقتی که آدم پارچه‌ای به خیاط می‌دهد و کت و شلوار می‌گیرد، عضله داده‌اید و شکل صندلی را تحویل گرفته‌اید

ادامه در ادامه مطلب.
این متن ادامه دارد / ادامه را از اینجا بخوانید